Wybierasz w sklepie między kablem HDMI za 11 zł a modelem za 79 zł ze złotymi wtykami? Weź tańszy, jeśli ma certyfikat. Złote styki nie dają lepszego obrazu ani dźwięku, a o tym, co zobaczysz na ekranie, decydują przepustowość, certyfikacja i rozsądna długość przewodu.
Za co naprawdę płacisz przy złotych wtykach?
Złoto ma jedną realną zaletę: nie koroduje. Przydaje się więc tam, gdzie sprzęt stoi w trudnych warunkach. Na przepustowość kabla ani na jakość sygnału nie ma jednak żadnego wpływu.
Przy krótkim połączeniu telewizora z konsolą, dekoderem albo odtwarzaczem Blu-ray certyfikowany przewód znanego producenta za 11 zł przeniesie dokładnie to samo co ten za 79 zł. Kiedy kompletowałem kable do salonu, patrzyłem wyłącznie na oznaczenia na opakowaniu, a nie na kolor końcówek.
Tani nie znaczy dowolny. Omijam anonimowe przewody bez oznaczeń i certyfikatu, zwłaszcza gdy w grę wchodzi 4K 120 Hz, HDR, Dolby Atmos przez eARC albo stabilny obraz 8K.
Telewizor, dekoder i soundbar: stary kabel zwykle wystarczy
Kabel HDMI się nie zużywa, ale może się zestarzeć technicznie. Działa, tylko nie udźwignie przepustowości, której wymaga nowszy sprzęt. W typowym zestawie z telewizorem 4K 60 Hz, dekoderem i soundbarem to jednak nie problem.
HDMI 2.0 przenosi do 18 Gbps, czyli spokojnie wystarcza do obrazu 4K w 60 Hz. Standard jest wstecznie zgodny, więc przewody, które już masz w szufladzie, nadal dobrze obsłużą starszą konsolę, dekoder, odtwarzacz Blu-ray czy projektor. Nie ma sensu wymieniać wszystkiego naraz.
Jedno zastrzeżenie dotyczy dźwięku. Jeśli soundbar lub amplituner łączy się przez eARC i ma grać dźwięk przestrzenny, lepiej postawić na certyfikowany kabel Ultra High Speed.
PS5, Xbox Series X i telewizor 4K 120 Hz
Tu stary przewód zaczyna hamować sprzęt. Konsole nowej generacji potrafią korzystać z 4K 120 Hz, VRR i eARC, a do tego potrzebna jest większa przepustowość. Ultra High Speed HDMI Cable, wprowadzony razem ze specyfikacją HDMI 2.1, obsługuje do 48 Gbps.
Z kablem HDMI 2.0 PS5 czy Xbox Series X zwykle się uruchomią i pokażą obraz, ale mogą nie udostępnić wszystkich trybów obrazu i dźwięku. Jeśli w ustawieniach konsoli nie widzisz opcji 120 Hz, choć telewizor ją obsługuje, kabel to pierwszy podejrzany.
Kupując przewód do takiego zestawu, szukam na opakowaniu certyfikatu Ultra High Speed HDMI. Nowsze HDMI 2.2 podnosi przepustowość do 96 Gbps, ale przy telewizorze 4K, konsoli i soundbarze certyfikowany kabel HDMI 2.1 jest po prostu rozsądniejszym zakupem.
Ile metrów to za dużo?
Kabel kupiony „na zapas” potrafi narobić więcej szkody niż pożytku. Im wyższa rozdzielczość i częstotliwość odświeżania, tym krótszy może być pasywny przewód. Przy 4K 60 Hz pasywny kabel miedziany nie powinien przekraczać 6 metrów. Dlatego najpierw mierzę trasę od konsoli do telewizora i dokładam tylko niewielki zapas na wygodne podłączenie.
Objawy zbyt długiego kabla są dość charakterystyczne:
- „iskierki” albo śnieżenie na obrazie,
- chwilowe zaniki obrazu i przeskakiwanie między sygnałem a jego brakiem,
- znikający dźwięk,
- samoczynne obniżanie rozdzielczości,
- błędy HDCP.
Długi przewód może też łapać zakłócenia elektromagnetyczne i działać jak antena. Przy dłuższych odcinkach zwracam więc uwagę na ekranowanie i certyfikację „low EMI”.
Gdy telewizor albo projektor stoi naprawdę daleko, zwykły kabel miedziany odpada. Wtedy sprawdza się optyczny kabel HDMI albo HDBaseT, czyli przesył obrazu i dźwięku jednym kablem sieciowym Cat 5e, Cat 6 lub Cat 6a.
